Omstandigheden
Het is slachtofferverraad Een marteling zonder eindpunt Ik in mijn ritme, en vergeet daarmee al je achternamen. Je voorletters, de medeklinkers en de bijstanders. De drempel gevormd uit botten en vlees van hen die niet weten wat een verjaardagstaart is. Ik weet niet meer wie je bent, ik heb geen herinnering van de context waarin je me veracht. Er zijn kloven tussen mijn vingers die trachten een litteken te vormen die misschien in de leegte past, waarvan je mij beschuldigd die te vullen. Ik ben hier niet. En de schim die afgetekend is langs de ambities die me zijn opgelegd. De schim heeft wel een naam De schim is 10 jaar geleden dood gegaan En 16 jaar geleden En gisteren En over 3 jaar. Ik ben hier misschien wel? Maar wat je vraagt, is misplaatst. Mijn moedertaal vervaagt Ik denk in een spraak die te makkelijk rijmt, ik zing in talen die je niet begrijpt De vleesmassa die onophoudelijk verantwoording over opletten vermijd Ik haat het De zekerheid De voltooiing van de informatie op hun p...