Venijn

Noem het broekscheuren, ik heb in geen enkele manier mezelf gepeild.

En net zoveel was mijn nulpunt in de hel.

Ik weiger te accepteren dat het minder kan zijn.

Ik verveel me dood.

Beter weten had ik niet.

In essentie was dit mijn beste vriendschap.

Want beter had ik niet.

Een gebrek aan erkenning waar ik mee geconfronteerd wordt.

Niets liever dan willen dat het anders was.

Ik wist nooit waar ik zelf paste.

Er pompt zo veel gif door mijn systeem dat ik niet eens wist dat het me voorgeschonken werd.

Tot over een paar jaar.

Mijn totale ontkenning van dat er geen band onderhouden wordt.

Ik ben blind voor tijd.

Mijn beleving van het alles is zo haaks op het alledaagse wat de rest lijkt te accepteren en verorberen.

Ik verveel me dood.

Ik weet nu wat meer over vriendschap.

En dit was het niet.