Aanwijsbaar

De ruimte er om heen is zichtbaar

Zonder naam, zonder erfenis, geen motto, geen betekenis.

Wat er in past, en vergeven is, zelfs als ik niet dit wist, het is misbaar.

Is het kostbaar, elastiekjes en gevlochten, gekamd en getemd.

Opgespannen, geremd en vervangen. 

Zonder lijm paperclips, ontbijt met een portie tegengif, gefilterde koffie, ingeperkte potentie als het even niet past.

Hoe schoon zijn jouw sokken?

De wolken gekrabd, zoals de fotogenie van schemeringen.

Jouw dromen, mijn afwezigheid.

Acryl dat in winterkou niet wil drogen.

Een lekke emmer.

Bewijsstuk 2 van mijn ontvluchting.

De laatste keer dat je uitsprak dat je wel van me hield.

De laatste keer dat ik dacht niet meer alleen te zijn.

En gelijk had.